آنچه در محتوای پیامهای انتخاباتی اغلب  کاندیداها مشاهده می شود حکایت از غیر حرفه ای بودن مسئولان ستادها و عدم آشنایی آنان به اصول ارتباطات و روابط عمومی دارد.بجز معدود شعارهای انتخاباتی که مقداری نزدیک به نیازها و مطالبات افکار عمومی است بقیه انگار شاعرند و شعری سروده اند غافل از اینکه افکار عمومی - که در کشور پهناور ایران نیز از لایه ها و قشربندی متعدد و متنوعی تشکیل شده -با این پیامهای شعر مانند نه تنها جذب نمیشود که سردرگمتر نیز می شود.واژه های عشق  - هوای تازه -فکر نو - هویت و....ازاین جمله اند. به نظر می رسد غالب  ستادهای انتخاباتی  تنها وظیفه انتشار چند پوستر بروشور و برپایی سخنرانی  و تهیه فیلم و شرکت در برنامه های تلویزیونی در حوزه تبلیغات کار دیگری برعهده نداشته اند. ..

 مراد من از طرح این موضوع  طرح این سئوال است که ستادهای انتخاباتی کاندیداها تا چه اندازه با افکار عمومی در سطح گسترده آشنایی دارند.؟ چه اندازه به تحقیقات افکار عمومی مبادرت کرده و تا چه اندازه نیازهای مخاطبانشان را می شناسند؟.آیا با مطالبات ملت ایران از نگاه  علمی آشنایی دارند؟  آیا از قبل برنامه ریزی  علمی جهت ورود به حوزه افکار عمومی به عمل آورده اند؟آیا از مدیران روابط عمومی آشنا به حوزه های ارتباطات بهره جسته یا با آنها مشورت کرده اند؟ آیا متناسب با ترکیب جمعیتی قومی جنسی سنی مذهبی  تحصیلی وجغرافیایی و...به ارائه برنامه پرداخته اند؟ آیا  شعارها با علم به موارد فوق الذکر ارائه شده ؟ و...
در هر حال آنچه نتیجه بررسیهای نگارنده بوده این است که در پیامها و شعارهای اکثر کاندیداها اثری از توجه به افکار عمومی  و نیازهای مردم در سطح کشور   دیده نمی شود .در حقیقت فقدان روابط عمومی سیاسی در کشور کاملا" مشهود است. ستادهای انتخاباتی نقش کانونهای تبلیغاتی و مجر ی فعالیتهای انتشاراتی را به عهده گرفته اند.
 جا داشت کاندیداها از سازمان و ساختار تشکیلاتی روابط عمومی در ستادهای انتخاباتی بهره مند میشدند واز فنون و تکنیکهای روابط عمومی در معرفی برنامه های خود استفاده لازم را به عمل می آوردند....